Nadat ik stopte als KNVB scheidsrechter heb ik vele basketbalwedstrijden van het team van mijn zoon gezien. Al snel bekroop mij het gevoel van “dat kan toch beter….”. En ja, als je dat dan denkt, dan moet je daad bij het woord voegen en in ieder geval proberen om het beter te doen. Dus deed ik de cursus. Nu leid ik met grote regelmaat wedstrijden bij mijn club Crackerjacks in Amersfoort.
Wat was nu mijn grootste “verwijt” aan de heren en dames scheidsrechters die ik zag op de basketbalvelden? Het fluitsignaal en hun houding. Geen commentaar over spelregelkennis (dat had ik immers zelf ook niet), maar wel;
Ook bij basketbal zijn er te weinig scheidsrechters. Het lijkt me dat elke sport daar wel mee te kampen heeft. Laten we wel wezen. Je moet toch een beetje “apart” zijn om te willen fluiten. Leg maar eens aan een willekeurige voorbijganger uit wat er nu zo leuk is aan het leiden van wedstrijden. Ik zeg tegenwoordig maar dat het gewoon een goed gevoel is.
Doordat er te weinig scheidsrechters zijn, loop je regelmatig de kans om met twee ( in het - amateur- basketbal heb je altijd twee refs!) niet zo heel erg gemotiveerde refs te maken te krijgen.
Erg leuk waren dan ook de reacties nadat ik mijn eerste wedstrijden had gefloten. “Zo, jij durft wel zeg!” of “Hoe lang fluit jij al?” en “Jij fluit zeker ook voor de bond?” zijn uitspraken die ik best regelmatig hoorde.
Als ik dan vertel dat ik 13 jaar KNVB scheidsrechter ben geweest en dus wel wat ervaring in de fluitelarij heb, is de reactie veelal verbaasd: Jij? KNVB scheidsrechter?
Bij basketbal wordt ieder spelend lid van 16 jaar verplicht om een scheidsrechtercursus te gaan doen, de zogenaamde F-cursus. Bij het behalen van deze cursus wordt je door de club ingezet bij thuiswedstrijden. Nu zou het wenselijk zijn om deze jongelingen rustig te “brengen”, of te laten begeleiden door een mentor. Maar ook de vrijwilliger in basketballand is schaars. Nu ben ik ook coach van een meisjesteam. Als “mijn” meiden moeten fluiten, probeer ik daar altijd bij te zijn en ze een beetje voor te bereiden en op te peppen voor de wedstrijd die gaat komen. Hoe loop je in het veld, welke gebaren gebruik je en vooral, hoe gebruik/”misbruik” je de fluit.
Als ik samen met een jongere een wedstrijd fluit, dan geef ik het signaal voor “drie minuten” (je blaast even op de fluit en steekt drie vingers in de lucht). De teams hebben dan nog even om de warming up af te ronden. Dan moet er 1 minuut voor aanvang ook nog een signaal gegeven worden. Die laat ik de jongeling doen; dan zie je meteen wat je kunt verwachten in de rest van de wedstrijd.
Tja dat fluitje, da’s een apart ding. Best eng om daar op te fluiten, want als je hebt gefloten, dan wil ineens iedereen weten waarom en dan moet je ook nog met gebaren gaan aangeven waarom je floot. Daar lag ook een van mijn “bezwaren” bij veel refs; laat je fluitje duidelijk horen. Blazen als een kanarie met zwaar astma, daar heeft niemand iets aan. Maar jijzelf zeker niet!
Staat er een zelfverzekerde blazer, dan hoef je weinig meer te vertellen. Maar hoor je een schorre merel, dan leg ik nog even het belang uit van een duidelijk, zelfverzekerd signaal. Met het signaal kun je al voorkomen dat je commentaar krijgt op je beslissing. Is het een kort en duidelijk signaal, dan is het duidelijk dat je zeker weet wat je hebt gezien. Hoor je een aarzelend geluid en zie je iemand aarzelend naar de jurytafel lopen, dan ben je een gewillig slachtoffer voor de ervaren (of zich voordoend als ervaren) coaches van beide partijen.
Wat ik de spelers die moeten fluiten ook meegeef, is dat ze moeten fluiten op de manier waarop zij graag zien dat een scheidsrechter fluit als zij zelf een wedstrijd moeten spelen. Zij willen toch ook geen scheidsrechter zien die met zijn handen in de zakken van een afgezakte joggingbroek staat?
Nu zien voetbalscheidsrechters natuurlijk elke dag van de week voetbal op tv. Daar hebben we allemaal ook veel commentaar op. Wat ik iedere voetbalscheidsrechter kan aanraden is het bezoeken van een eredivisie basketbal wedstrijd. Daar fluiten 3 refs en het is prachtig om te zien hoe die zich over het veld bewegen en samenwerken.
Daarom doe ik jullie het volgende aanbod:
Op zaterdag 19 maart gaat basketbalclub Crackerjacks uit Amersfoort met een bus naar de eredivisiewedstrijd ABC Amsterdam vs De Friesland Aris in de sporthallen zuid in Amsterdam. De kosten zijn maar € 8,00 per persoon (bus en entree). Neem gerust jouw echgeno(o)t(e), vriend, vriendin mee. Aanmelden kan nog tot en met 19 februari!!!
Klik hier voor meer informatie, of klik hier voor een inschrijfformulier.
Sportieve groeten, Marco van Apeldoorn