COVS Amersfoort e.o.
(deze pagina werd laatst bijgewerkt op)




In vorige afleveringen werkten we volgens een vast patroon een vragenlijst af.
Dit keer wijken we daarvan af omdat dit ons veel toepasselijker leek.

Het kreeg de titel:
In gesprek met een gouden persoon

M.H..van de Ven (Toon)
Geboren op : 2-11- 1934, in Heeswijk-Dinther
Woonplaats :Hierden

Toon is sinds 1950 bewoner van de Priorij “ de Essenburgh” in Hierden.

“De Essenburgh” is een van oorsprong mannenklooster ontstaan vanuit de Abdij van Berne in zijn geboortedorp. De bewoners zijn volgelingen van Norbert van Gennip en behoren tot de kloosterorde der “Norbertijnen” en leven naar de regels van Augustinus. In 1992 is er op het landgoed een tweede klooster gesticht “Marieëngaard”. Dit gedeelte wordt bewoond door de “Vrouwen-Norbertijnen”. Tot de doelstellingen van de orde behoorde de taken van de opbouw van parochies op de Noord-West Veluwe en de IJsselmeerpolders.

Op 16 jarige leeftijd is hij tot deze orde toegetreden en 11 jaar later heeft hij de gelofte afgelegd en zich met de orde verbonden.

De dagtaken van Broeder Toon zijn o.a. het runnen van de keuken van de Priorij.

Bekend is hij o.a. vanwege het heerlijke zelfgebakken brood dat hij iedere dag weer op tafel brengt. Hij haalde er zelfs de tv mee (n.a.v. van die tv uitzending kreeg hij vele verzoeken voor het recept van het brood).

Naast zijn religieuze activiteiten had hij ook sportieve ambities. Hij meldde zich aan bij de voetbalvereniging Hierden. Daar bleek dat hij niet zo’n erg begenadigd speler was, maar wel erg hard kon lopen en een goed schot in het linkerbeen had. De favoriete positie was daarom die van linksbuiten. Na een aantal jaren maakte een voetbalknie min of meer een einde aan zijn loopbaan als voetballer. Hij bleef wel bij de vereniging actief door wedstrijdjes bij zijn club te gaan fluiten. Dit was ook de aanzet om zich meer in de spelregels te gaan verdiepen en op aandringen van het bestuur van vv Hierden gaf hij zich op voor de scheidsrechterscursus van de KNVB . Feitelijk was die stap een stap van armoede om op deze wijze toch bij het voetbal voor de vereniging actief te kunnen blijven, want ook toen al konden bij lang niet alle wedstrijden bondsscheidsrechters worden aangesteld.

In de “Oude Tram” aan het Stationsplein in Amersfoort werd eind 1967 het diploma behaald. 
De cursusdocent was de in COVS kringen welbekende Zeeger v.d. Biezenbosch.

Na afloop stond er een delegatie van de COVS Amersfoort de geslaagden op te wachten en is hij toen ook gestrikt om lid van de COVS groep Amersfoort te worden.

Na zijn benoeming als bondsscheidsrechter verruilde hij ook ‘s zondags de witte pij voor het zwart van de scheidsrechter. Door voor de zondag te kiezen kon hij bij “zijn” Hierden op zaterdag ook zijn wedstrijden blijven fluiten.

De eerste officiële wedstrijd voor de KNVB afdeling Utrecht was Veensche Boys 8 – Soest 9. De uitslag wist hij niet meer. Wel wist hij dat hij die dag toch wel wat zenuwachtiger als anders op pad was gegaan.

Op 47 jarige leeftijd moest hij gedwongen het seniorenvoetbal te verlaten, vanwege de toen nog geldende leeftijdsgrens. Na wat protesten kreeg hij wel toestemming om weer bij de jeugd de wedstrijden in goede banen te leiden.

In deze periode floot hij ook zijn mooiste wedstrijd. Het was een beslissingswedstrijd voor het kampioenschap tussen CJVV A1 en Amsvorde A1. Het was een heerlijke wedstrijd waarbij alle spelers respect voor elkaar toonden, slechts één speler van Amsvorde kon zich maar moeilijk beheersen en was eigenlijk rijp om weggestuurd te worden. Maar een “vaderlijk” gesprek tijdens de wedstrijd deed wonderen. Na afloop alleen maar complimenten van beide zijden en een welgemeende handdruk met excuses van de dissident.

Dat Toon een religieuze achtergrond had, bleef op de sportvelden niet onopgemerkt. In dat kader is een opmerking van een jonge Spakenburger hem altijd bijgebleven. Na afloop van een wedstrijd op weg naar de kleedkamers merkte deze in plat Spakenburgs “fijntjes” op,

 “als jie marrege in de kark zo preeke as dat jie vandoag fluutte, komme er marrege gien mensjen noar joeë preeeke luustren”.

Na nog vele jaren bij de jeugd te hebben gefloten besloot hij te stoppen. Twee wedstrijden in twee opvolgende speeldagen bepaalden die stap. Het gedrag en de mentaliteit van spelers en publiek bij die wedstrijden was dermate schokkend en strookte niet met zijn eigen opvattingen, dat hij toen besloot om het actieve bijltje erbij neer te gooien.

Wel bleef hij nog jaren als rapporteur de velden bezoeken.

Dinsdag 8 januari kreeg hij, vanwege zijn 40-jarig lidmaatschap van de COVS, uit handen van COVS vertegenwoordiger Wim Boeren de gouden speld uitgereikt.

 

(Broeder) Toon bedankt voor dit gesprek,

Koos Rietveld

Naar de anderen....


         Heeft u tips, op- of aanmerkingen? Stuur dan een mail naar de webmaster: