John van Rekum

De 56-jarige Sprang-Capellenaar kan het weten, want volgt al twintig jaar nauwlettend de verrichtingen van de arbiters op de velden. De komst van het internet heeft het rapporteren veranderd. Het met de hand invullen van een rapport is veranderd in muisklikken. "Ik moet een hele lijst van competenties aanvinken. Die mail ik dan naar de KNVB en daar rolt dan een punt uit. Welk, daar heb ik geen idee van. Al die items worden weer anders gewogen."
Die nieuwe manier van werken, die ruim een jaar geleden werd ingevoerd, heeft ook gevolgen gehad voor het observeren. "Ik ben nu alleen maar bezig met streepjes zetten bij een bepaalde competentie. En die streepjes leiden weer tot een bepaald oordeel. Ja, het is inderdaad allemaal wat sterieler geworden. Maar objectief gezien is het misschien toch beter."
Dat plussen en minnen heeft echter wel een schaduwzijde. "Vroeger moesten alle competenties van een arbiter van commentaar worden voorzien. Dus kon ik er meer mijn ei in kwijt. Het rapporteren is nu wel makkelijker geworden. Hoewel je wel constant bezig bent. Even een babbeltje maken langs de kant is er niet meer bij."
De competentielijst is lang, want overal wordt op gelet. Hoewel, ook dat is niet helemaal waar. Van Rekum, die met fluiten en rapporteren al veertig dienstjaren erop heeft zitten, waarvan een groot deel bij COVS De Langstraat: "Sommige zaken staan er niet op. Bijvoorbeeld het letten op verkeerd inwerpen, of het niet op de juiste plaats een speler laten invallen. Daar kunnen we niet de aandacht op vestigen als we ons rapport maken. Die ruimte is er niet."
Het internet biedt echter wel een ander voordeel. "De scheidsrechter krijgt al na drie dagen zijn rapport binnen. Vroeger moest-ie daar drie weken op wachten."
Een rapporteur op bezoek. Heel lang geleden verscholen sommige types zich achter een boom om hun bevindingen stiekem te noteren. Die tijd is allang voorbij. Sterker nog, de scheidsrechter weet vooraf dat er eentje zijn verrichtingen kritisch zal volgen. "Het wereldje van de rapporteurs is niet zo verschrikkelijk groot. Dus weet zo'n scheidsrechter meestal ook wel waar die rapporteur zijn accenten op leg. Daar wordt dus op geanticipeerd. Gaan ze bijvoorbeeld sneller rode of gele kaarten trekken als dat wordt gewaardeerd." De rapporteur op de tribune, sommige arbiters hebben er geen enkele moeite mee. "Dat zijn de mannen die hoog fluiten, hoofdklassers. Die hebben al zoveel met dat bijltje gehakt. Maar voor jonge scheidsrechters die in de laagste klasse fluiten, is het veel moeilijker. Want dat is dikwijls boerenkoolvoetbal. Lange halen, snel thuis. Dan kun je niet overal bovenop staan. Daar kon je vroeger dus rekening mee houden. Want toen schreven we onze rapporten nog zelf."