Het is woensdagochtend 5 augustus wanneer ik door de warmte al heel vroeg mijn bed uit wordt gedreven. Een verfrissende douche doet me goed en ik besluit om achter mijn PC te kruipen om het e.e.a. voor de website in elkaar te draaien. Helaas komt dat er deze ochtend niet van. Surfend op het internet tref ik op de KNVB- site de aankondiging van het G-voetbaltoernooi in Barendrecht aan en dit brengt mij op het idee daar eens een kijkje te gaan nemen.
Na dik 5 kwartier rijden vind ik rond half elf eindelijk een parkeerplaats en even later meng ik mij onder de met hun team meegereisde supporters, begeleiders en het talrijke publiek en begin aan een rondje langs de velden. Ik raak niet uitgekeken en geniet met volle teugen van het enthousiasme en het soms knappe spel wat op mijn netvlies voorbijkomt.
Het merendeel van de spelers lopen er rond met een ongelofelijke grijns op hun gezicht in een het shirt van hun al dan niet favoriete club en voelen zich de wereldsterren van het voetbal.. Dat hun team dan ook nog door een echte betaalvoetbaltrainer zal worden gecoacht is voor verschillende spelers helemaal het einde. Jan van Dijk, Theo Bosch, Alfons Groenendijk, Mario Been, Ron Jans, Ramon Atteveld, Edward Sturing, Dwight Lodeweges en de bondscoach Bert van Marwijk, kortom bijna het gehele trainersgilde kon je tegen het lijf lopen.
Ik weet niet meer bij hoeveel wedstrijden ik heb staan kijken, maar wat heb ik genoten van deze spelers die bijna zonder uitzondering een fanatisme aan de dag legden waar menig valide sporter een voorbeeld aan kan nemen. De feestvreugde en de persoonlijke uitingen welke na een gescoord doelpunt waren te aanschouwen zal ik niet licht vergeten. De meeste keren heel uitbundig en op een ander moment weer heel koeltjes. Aandoenlijk was ook de vreugde welke er was bij een speler tegen wiens club zonet een doelpunt was gemaakt. Hij mengde zich tussen de feestvierende tegenstanders en danste heel enthousiast mee.
Ook het bijna voltallige scheidsrechterskorps, van jong tot oud, uit het betaald voetbal was te bewonderen. Ook bij hen was de vreugde en voldoening heel goed zichtbaar. Maar ook zij moesten zich soms harde kritieken laten welgevallen. Meestal werd dit beantwoord met gesprekje of met een lach en een aai over de bol van de “boosdoener”.
Tussen de wedstrijden door worden de meeste VIP’s steeds weer bedolven onder een schare handtekeningjagers. Ik moest daarbij weer terugdenken aan mijn eigen jeugdjaren waarin ik ook op handtekeningjacht was geweest en later ermee bij mijn vriendjes kon pochen. Vandaag zullen de spelers dit op de terugreis vast ook in geuren en kleuren te vertellen hebben. Net als over het doelpunt wat zij vandaag hadden gescoord.
Mensen wat heb ik van deze dag genoten, temeer daar mijn club, Feyenoord, de finale wist te bereiken en daarin met 3-0 van Vitesse wist te winnen.
De terugweg was veel te kort om alle indrukken nog een keertje voorbij te laten gaan, daarom wilde ik deze met u delen.
Ga volgend jaar ook eens kijken en zelf aanschouwen hoe leuk, mooi, spannend, inspirerend, onderhoudend en ook hoe goed er kan worden gevoetbald door de beperkte voetballer. Ik ga vast en zeker weer een keer.
Koos Rietveld